Menu

ΘΥΡΕΟΕΙΔΗΣ (19)

ΠΑΡΑΚΕΝΤΗΣΗ ΟΖΩΝ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣ ΑΔΕΝΑ ΜΕ ΛΕΠΤΗ ΒΕΛΟΝΑ (FINE NEEDLE ASPIRATION – FNA)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η παρακέντηση με λεπτή βελόνη (FNA) όζων του θυρεοειδούς αδένα (Fine-Needle Aspiration - FNA) είναι μια καθιερωμένη, διαγνωστική εξέταση ακριβείας που χρησιμοποιείται συνήθως ως πρώτο βήμα στην αξιολόγηση των όζων του θυρεοειδούς αδένα. Επιδημιολογικές μελέτες δείχνουν ότι οι όζοι του θυρεοειδούς είναι ένα κοινό κλινικό πρόβλημα, σε ποσοστό 5% ως 10% στον ενήλικο πληθυσμό. Κάθε χρόνο παρουσιάζονται περίπου 10.000 νέοι ασθενείς με όζους θυρεοειδούς στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι ενδοκρινολόγοι θα ζητούσαν παρακέντηση ανάμεσα στις πρώτες εξετάσεις για τη διάγνωση των όζων του θυρεοειδούς. Κατά συνέπεια, είναι σημαντική η σημασία της παρακέντησης των όζων του θυρεοειδούς στη καθημερινή πράξη.

Αυτό το άρθρο περιγράφει τις τεχνικές της παρακέντησης, την κυτταρολογική διάγνωση, τις επιπλοκές, τα αποτελέσματα, τις διαγνωστικές παγίδες, και άλλες πληροφορίες που είναι χρήσιμες στους ασθενείς με όζους του θυρεοειδούς.

ΟΡΙΣΜΟΙ

Καθορισμός της φύσης των όζων του θυρεοειδούς με παρακέντηση περιγράφθηκε αρχικά από τους Martin και Ellis το 1930, οι οποίοι χρησιμοποίησαν μια τεχνική παρακέντησης με βελόνη μεγάλης διαμέτρου 18G. Καμία από τις παραλλαγές αυτής της τεχνικής δεν κέρδισε ευρεία αποδοχή μέχρι που Σκανδιναβικοί ερευνητές στη δεκαετία του '60 εισήγαγαν τη παρακέντηση του θυρεοειδούς με μικρής διαμέτρου βελόνη. Η τεχνική αυτή έγινε ευρέως αποδεκτή και άρχισε να χρησιμοποιείται πλέον παγκοσμίως στη δεκαετία του '80 μετά από πολλές μελέτες που έδειξαν τη μοναδική αξία που έχει αυτή η εξέταση.

Για τη παρακέντηση με λεπτή βελόνη, χρησιμοποιούνται περισσότερο λεπτές βελόνες που κυμαίνονται από 22G έως 27G (συνήθως 25G). Η τεχνική αυτή χρησιμοποιεί την αναρρόφηση για να πάρει κύτταρα ή υγρό από το θυρεοειδή και χρειάζεται κυτταρολογική εξέταση του δείγματος. Μια άλλη τεχνική, παρακέντηση αλλά χωρίς αναρρόφηση, λέγεται fine needle nonaspiration (FNNA), αποφεύγει την αναρρόφηση αλλά ακόμα επιτρέπει την κυτταρολογική αξιολόγηση των όζων του θυρεοειδή.

Αν και η τεχνική FNA φαίνεται απλή, χρειάζεται αρκετή πρακτική και εμπειρία για να αποκτήσει ένας γιατρός επιδέξια τεχνική παρακεντήσεων. Εάν η FNA γίνεται με ταυτόχρονη υπερηχογραφική καθοδήγηση αντιλαμβάνεται κανείς ότι εκτός από τη τεχνική της παρακέντησης ο γιατρός πρέπει να έχει εμπειρία στη ψηλάφηση και την υπερηχογραφική αξιολόγηση των όζων του θυρεοειδούς. FNA με ταυτόχρονη υπερηχογραφική καθοδήγηση συμβάλει σημαντικά στο να μπορέσει ο γιατρός να πάρει δείγματα από μικρότερους όζους και από συγκεκριμένα σημεία του όζου. Με αυτό το τρόπο αποφεύγονται ανεπαρκείς λήψεις δειγμάτων ή ψευδώς αρνητικών.


ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ
Ο βασικός εξοπλισμός που απαιτείται για τη FNA είναι απλός. Τα ακόλουθα στοιχεία είναι ουσιαστικά:Εξοπλισμός για FNA

  1. Ένας μηχανικός κάτοχος συρίγγων ή πιστόλι συρίγγων, ο συνηθέστερα χρησιμοποιούμενος είναι το πιστόλι συρίγγων Cameco.
  2. Μίας χρήσης πλαστικές σύριγγες των 10 κυβικών εκατοστών.
  3. Μίας χρήσης 25G βελόνες 1,5 ίντσες μακριές.
  4. Γυάλινες αντικειμενοφόρες πλάκες πάχους 1 mm.
  5. Οινόπνευμα.
  6. Προστατευτικά γάντια μιας χρήσης.

Ο ΑΣΘΕΝΗΣ

Αρχικά εξετάζουμε τον ασθενή και εντοπίζουμε την ακριβή θέση του όζου που πρόκειται να παρακεντήσουμε. Εξηγούμε στον ασθενή λεπτομερώς τη διαδικασία και απαντούμε σε τυχόν ερωτήσεις του. Ενημερώνουμε τους ασθενείς μας ότι τοπικό αναισθητικό δεν χρησιμοποιείται αφού η παρακέντηση δεν πονάει περισσότερο από μια αιμοληψία, ότι η βιοψία θα διαρκέσει λίγα λεπτά, ότι με ένα τρύπημα γίνονται 2-3 αναρροφήσεις, και ότι δεν αναμένουμε καμία σημαντική επιπλοκή. Μετά τη παρακέντηση μπορεί να έχει λίγο πόνο σα κάψιμο, ή το πολύ ένα μικρό αιμάτωμα στο σημείο της παρακέντησης. Σπάνια χρειάζεται να χρησιμοποιήσει κάποιο αναλγητικό όπως η παρακεταμόλη.

Ξαπλώνουμε τον ασθενή σε ένα εξεταστικό κρεβάτι και μπορούμε να βάλουμε ένα μαξιλάρι κάτω από τους ώμους του για να είναι ο λαιμός του σε υπερέκταση για να προβάλλει καλύτερα ο θυρεοειδής (Εικόνα Α). Ο ασθενής καλείται να μην καταπίνει, να μην μιλάει, ή να κινείται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Είναι καλύτερο να μιλάει ο γιατρός στον ασθενή και να τον κρατεί ενήμερο για την πρόοδο της παρακέντησης. Αν ο ασθενής θέλει να επικοινωνήσει με το γιατρό θα πρέπει να κάνει νόημα με το χέρι του.

Θέση του ασθενή κατά τη διάρκεια FNAΑφότου ολοκληρωθεί η παρακέντηση σταθερή πίεση ασκείται στην περιοχή. Ο ασθενής καλείται έπειτα να μείνει καθιστός για λίγα λεπτά. Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε τους ασθενείς για λίγη ώρα, και αν δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, τους επιτρέπουμε να φύγουν. Προτιμάμε μια νοσηλεύτρια ή ένας βοηθός να είναι παρόντες κατά τη διάρκεια της διαδικασίας σε περίπτωση που χρειαστούμε βοήθεια.

ΠΑΡΑΚΕΝΤΗΣΗ ΜΕ ΛΕΠΤΗ ΒΕΛΟΝΗ

Για τη παρακέντηση με λεπτή βελόνη (FNA) διάφορες παραλλαγές έχουν περιγραφεί για να βελτιώσουν τα αποτελέσματα. Είναι σημαντικό να τοποθετηθεί ο ασθενής σωστά, να προσδιοριστεί και να βρεθεί ο όζος, να υπάρχει αρκετό φως κατά τη διάρκεια της FNA, και να ένας βοηθός διαθέσιμος για βοήθεια. Ο γιατρός που εκτελεί τη FNA πρέπει να βρίσκεται στην πλευρά του ασθενή, κατά προτίμηση αντίθετη από αυτή που είναι ο όζος. Προσδιορίζεται η ακριβής θέση του όζου και το δέρμα καθαρίζεται με οινόπνευμα. Η χρήση betadine ή άλλης τεχνικής αποστείρωσης δεν είναι απαραίτητη. Μια πλαστική σύριγγα 10 κυβικών τοποθετείται στον μηχανικό κάτοχο συρίγγων (Εικόνα Β). Δύο δάχτυλα του ελεύθερου χεριού πιάνουν σταθερά τον όζο ενώ το άλλο χέρι κρατά τον μηχανικό κάτοχο (Εικόνα C). Με μια γρήγορη κίνηση, η βελόνα περνά μέσω του δέρματος και εισάγεται στον όζο. Μόλις η άκρη της βελόνας είναι στον όζο, εφαρμόζεται ήπια αναρρόφηση ενώ η βελόνα κινείται κάθετα πάνω – κάτω (Εικόνα D). Αυτός ο χειρισμός επιτρέπει να πάρουμε αρκετό κυτταρικό υλικό και αυτό να αναρροφηθεί στη βελόνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου 5 έως 10 δευτερολέπτων, η αναρρόφηση διατηρείται, και μόλις αιματηρό υγρό εμφανιστεί στη σύριγγα, σταματάμε την αναρρόφηση και τραβάμε τη βελόνα.

Στρώσιμο της αντικειμενοφόρου πλάκαςΣτη συνέχεια βγάζουμε τη βελόνα από τη σύριγγα (Εικόνα Α), και βάζουμε 5 κυβικά αέρα στη σύριγγα (Εικόνα Β). Βάζουμε πάλι τη βελόνα στη σύριγγα, και με τη λοξότμηση προς τα κάτω, μια σταγόνα του απορροφημένου υλικού τοποθετείται πάνω σε κάθε μια από γυάλινες αντικειμενοφόρες πλάκες (Εικόνα C). Είναι σημαντικό όλες οι αντικειμενοφόρες πλάκες να σημειώνονται με το όνομα του ασθενούς, την ημερομηνία και τη θέση του όζου. Οι σταγόνες στρώνονται χρησιμοποιώντας μια δεύτερη πλάκα όπως οποιοδήποτε επίχρισμα (Εικόνα D). Οι αντικειμενοφόρες πλάκες στη συνέχεια προετοιμάζονται ανάλογα με τη χρώση που θα χρησιμοποιηθεί (Papanicolaou ή Giemsa) και μεταφέρονται στο κυτταρολογικό εργαστήριο.

Συνήθως γίνονται 2 έως 4 αναρροφήσεις, αν και μερικοί προτείνουν τουλάχιστον 6. Συχνά, 8 έως 10 αντικειμενοφόρες πλάκες ετοιμάζονται για κάθε όζο. Κατά προτίμηση, πρέπει να ληφθεί από την περιφέρεια και το κέντρο του όζου κατά τρόπο διαδοχικό, για να εξασφαλισθεί αντιπροσωπευτική δειγματοληψία. Για τους μεγαλύτερους όζους, το βαθύ κέντρο της μάζας πρέπει να αποφευχθεί επειδή είναι πιθανότερο να περιέχει υγρό λόγω εκφύλισης, μειώνοντας την πιθανότητα ενός διαγνωστικού δείγματος. Χρησιμοποιούμε νέες βελόνες και διαφορετική σύριγγα για κάθε όζο.

 

Read more...

ΕΝΔΟΚΡΙΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΑ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ

Θυρεοειδής στο σκύλοΌπως οι άνθρωποι, έτσι και τα κατοικίδια παρουσιάζουν πολύ συχνά ενδοκρινολογικές διαταραχές.

Οι διαταραχές περιλαμβάνουν πολύ συχνά προβλήματα θυρεοειδούς, παραθυρεοειδών, επινεφριδίων, υπόφυσης και σακχαρώδη διαβήτη.

Τα σκυλιά παρουσιάζουν συχνότερα προβλήματα υποθυρεοειδισμού, υπερλειτουργία των επινεφριδίων, σακχαρώδη και άποιο διαβήτη, και μεγαλακρία. Οι γάτες υποφέρουν συχνότερα από υπερθυρεοειδισμό.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα θυρεοειδούς στα σκυλιά είναι τα ακόλουθα:

 
Υποθυρεοειδισμός: Ανεπάρκεια θυρεοειδικών ορμονών (πιο συνηθισμένο) Υπερθυρεοειδισμός: Υπερέκκριση θυρεοειδικών ορμονών Διόγκωση του θυρεοειδούς
Αύξηση βάρους Απώλεια βάρους Βήχας
Ξηρό ή ευαίσθητο δέρμα, πληγές Αυξημένη όρεξη ή τρώει γρήγορα Βραχνάδα
Απώλεια μαλλιών Συχνουρία Αξιοσημείωτη αλλαγή στο γαύγισμα
Ληθαργικότητα Υπερβολική δίψα Προεξέχον μάζα στη περιοχή του λαιμού
Ευαισθησία στο κρύο Αύξηση του καρδιακού ρυθμού Μειωμένη όρεξη
Μειωμένος καρδιακός ρυθμός Εμετός / διάρροια  
Αδυναμία (μυϊκή ή συνολικά) Δυσκολία στην αναπνοή  
Δευτερογενείς λοιμώξεις (μάτια, αυτιά) Διόγκωση θυρεοειδούς ή εξόγκωμα στο λαιμό  
  Ναυτία  
  Υπερδραστήρια συμπεριφορά, ανησυχία  
  Θαμπό τρίχωμα  
 
Εάν κάποιο από τα κατοικίδια μας παρουσιάζει μερικά από αυτά τα συμπτώματα πρέπει να το πάμε σε κάποιο κτηνίατρο που έχει εμπειρία με ενδοκρινολογικά νοσήματα.
Read more...

Ο ΘΥΡΕΟΕΙΔΗΣ ΑΔΕΝΑΣ

Ο θυρεοειδής είναι ένας μικρός αδένας με σχήμα σαν πεταλούδα με ανοιγμένα τα φτερά της. Βρίσκεται στο λαιμό μπροστά, ακριβώς κάτω από το μήλο του Αδάμ, εκεί που Thyroid bare copyείναι ο κόμπος της γραβάτας σε ένα άνδρα, “αγκαλιάζοντας” από μπροστά και πλάγια την τραχεία.

Ο θυρεοειδής αδένας είναι ο μεγαλύτερος ενδοκρινής αδένας στον άνθρωπο και όμως ζυγίζει μόνο 20-25 γραμμάρια. Από το μέγεθός του δεν μπορεί κανείς να φανταστεί το πόσο σημαντικός είναι ο θυρεοειδής για τη σωστή λειτουργία όλου του οργανισμού.

Ο θυρεοειδής ρυθμίζει βασικά την παραγωγή, χρήση και αποθήκευση ενέργειας σε όλο το σώμα (διαδικασίες που είναι γνωστές σαν μεταβολισμός) και είναι σαν τον θερμοστάτη για όλα τα κύτταρα του οργανισμού. Έτσιπροβλήματα με τον θυρεοειδή μπορεί να επηρεάσουν πάρα πολλές πλευρές της ζωής μας.

Η συνειδητοποίηση από γιατρούς και ασθενείς του πόσο συχνά είναι τα προβλήματα θυρεοειδούς αλλά και το πόσο συχνά περνούν απαρατήρητα ή συγχέονται με άλλα ιατρικά προβλήματα αποτελεί πρωταρχικό στόχο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Αμερικανικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας. Οι διαταραχές του θυρεοειδούς είναι συχνότερες από τα καρδιολογικά προβλήματα και το σακχαρώδη διαβήτη. Έγκαιρη διάγνωση οδηγεί σε αποτελεσματικότερη θεραπεία.

Τα προβλήματα όμως αυτά μπορούν να θεραπευτούν με την κατάλληλη αγωγή και την κατάλληλη θεραπεία.

Read more...

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΣΩΣΤΗΣ ΔΟΣΗΣ ΘΥΡΟΞΙΝΗΣ (Τ4)

What is the Correct Thyroxine Dosage

Το παραπάνω σχήμα δείχνει τις προτεινόμενες κατευθυντήριες οδηγίες για τη σωστή θεραπεία με θυροξίνη ασθενών με διαφορετικές παθήσεις του θυρεοειδούς. Οι οδηγίες βασίζονται στον ακριβή προσδιορισμό στο αίμα των επιπέδων Τ3, Τ4 και TSH (ελεύθερη Τ3 και ελεύθερη Τ4 σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας). Ο καθηγητής Leslie DeGroot,  πιστεύει ότι ασθενείς σε θεραπεία υποκατάστασης αισθάνονται καλύτερα όταν η TSH είναι στο κατώτερο όριο του φυσιολογικού εύρους, η Τ4 είναι στα ανώτερα ή ακριβώς πάνω από τα φυσιολογικά όρια, και η Τ3 είναι μέσα στα φυσιολογικά όρια.

Read more...

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣ

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣΟ καρκίνος του θυρεοειδούς συνήθως μπορεί να διαγνωστεί με τη βιοψία του όζου με τη λεπτή βελόνα. Στους ασθενείς που η βιοψία είναι είτε ύποπτη, είτε ασαφής, ο θυρεοειδής αφαιρείται χειρουργικά. Οι δύο πιο συχνοί τύποι καρκίνου του θυρεοειδούς, ο θηλώδης (75%) και ο θηλακιώδης (15%) είναι καλής πρόγνωσης και έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά και παρόμοια θεραπεία.  Όταν η κατάλληλη θεραπεία ξεκινήσει σε σχετικά πρώιμο στάδιο, περισσότεροι από 90% των ασθενών θα θεραπευτούν από αυτούς τους καρκίνους. Οι άλλοι τύποι είναι το μυελοειδές (7%) και το αναπλαστικό καρκίνωμα (3%).

Οι κλινικές οδηγίες, αναφορικά με τη διάγνωση και θεραπεία του καρκίνου του θυρεοειδούς, περιέχονται σε άρθρο της American Thyroid Association που μπορείτε να δείτε σε μορφή PDF PDF (2015 American Thyroid Association Management Guidelines for Adult Patients with Thyroid Nodules and Differentiated Thyroid Cancer: The American Thyroid Association Guidelines Task Force on Thyroid Nodules and Differentiated Thyroid Cancer).

Read more...

ΘΥΡΕΟΕΙΔΙΚΗ ΟΦΘΑΛΜΟΠΑΘΕΙΑ

Thyroid eyesΗ θυρεοειδική οφθαλμοπάθεια παρατηρείται στο 10-50% των ασθενών με υπερθυρεοειδισμό τύπου Graves'. Η οφθαλμοπάθεια σοβαρής μορφής παρατηρείται σε 5-10% των ασθενών. Η θυρεοειδική οφθαλμοπάθεια μπορεί να είναι και στα δύο μάτια (85-95%) ή μόνο στο ένα (5-15%). Τα συμπτώματα ποικίλουν από ήπια σε αρκετά έντονα, και περιλαμβάνουν οίδημα γύρω από τα μάτια, κάψιμο, κνησμό, δυσφορία, διπλωπία, ερυθρότητα, και σπανίως, απώλεια της όρασης. Το σοβαρότερο σύμπτωμα είναι ο εξόφθαλμος, η πρόπτωση των ματιών προς τα έξω. Ο εξόφθαλμος οφείλεται σε οίδημα των οφθαμοκινητικών μυών, των μυών που κινούν τα μάτια, και στην εναπόθεση λίπους πίσω από τους βολβούς.

Είναι πια πολύ γνωστό ότι αυτό που κάνει τη διαφορά στην εμφάνιση του εξόφθαλμου είναι το κάπνισμα.  Ενδεχομένως το κάπνισμα να διευκολύνει ή να επιδεινώνει την ανοσοποιητική αντίδραση που οδηγεί από τη νόσο του Graves' στον εξόφθαλμο.  Αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος για να επιμείνει κανείς στο να σταματήσει ο ασθενής με εξόφθαλμο το κάπνισμα αμέσως.Exophthalmus2a

Η θυρεοειδική οφθαλμοπάθεια μπορεί να παρουσιαστεί πριν, κατά ή μετά τη διάγνωση και τη θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού Graves'. Η αιτία της θυρεοειδικής οφθαλμοπάθειας δεν είναι γνωστή, αλλά πιθανόν να σχετίζεται με την παρουσία του αντισώματος κατά των υποδοχέων της TSH θυρεοειδή που δεν δρουν μόνο στο θυρεοειδή αδένα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα και σε οφθαλμικούς ιστούς και το οπισθοβολβικό λιπώδη ιστό. Η διπλανή εικόνα δείχνει μαγνητική τομογραφία οφθαλμικών κόγχων ασθενούς 28 ετών με εξόφθαλμο αριστερά. Με το βέλος φαίνεται η διόγκωση των οφθαλμικών μυών.

Θεραπεία   Θυρεοειδικής   Οφθαλμοπάθειας
Ακτινοβολία   στα μάτια
Ανοσοκατασταλτικά
Διόρθωση   της θυρεοειδικής δυσλειτουργίας
Διουρητικά
Κατάκλιση   με υπερυψωμένο το κεφάλι
Κορτιζόνη
Σκούρα   γυαλιά
Συρραφή   των βλεφάρων
Τεχνητά   δάκρυα
Χειρουργική   αποσυμπίεση των κογχών

Είναι σημαντικό η θεραπεία της θυρεοειδικής οφθαλμοπάθειας να ξεκινήσει όσο το δυνατό νωρίτερα για να έχει αποτελέσματα. Η θεραπεία της θυρεοειδικής οφθαλμοπάθειας περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα από το θεραπευτικά μέτρα που αναφέρονται στο διπλανό πίνακα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read more...

ΥΠΕΡΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΣ

Όταν ο θυρεοειδής λειτουργεί υπερβολικά αυτό λέγεται διάχυτος υπερθυρεοειδισμός ή νόσος του Graves'. Στον υπερθυρεοειδισμό το σώμα λειτουργεί παρά πολύ πιο γρήγορα και καταναλώνει πολύ περισσότερη ενέργεια. Πρόκειται για πάθηση που δείχνει "προτίμηση" στο γυναικείο φύλο καθώς παρουσιάζει δεκαπλάσια συχνότητα στις γυναίκες σε σύγκριση με τους άνδρες.

Μπορεί να αισθάνεται κανείς συνέχεια πολύ πιο ζεστός από ότι οι άλλοι, να ιδρώνει, να αισθάνεται νευρικότητα, κούραση και να χάνει βάρος χωρίς να κάνει δίαιτα. Αυτά τα συμπτώματα αναφέρονται στο διπλανό πίνακα. Η νόσος του Graves' συχνά προκαλεί προβλήματα στα μάτια, κάνει τα μάτια να φαίνονται ότι βγαίνουν προς τα έξω, κάτι που λέγεται θυρεοειδική οφθαλμοπάθεια.

συμπτωματα υπερθυρεοειδισμου

Απώλεια βάρους

Αυξημένη εφίδρωση

Αύξηση κενώσεων

Αύξηση όρεξης

Δέρμα λιπαρό, θερμό, λείο και λεπτό

Διαταραχές περιόδου

Διαταραχές ύπνου

Διόγκωση θυρεοειδούς

Δυσανεξία θερμότητας

Εκδηλώσεις πανικού

Εξόφθαλμος

Μυϊκή αδυναμία

Νευρικότητα

Οστεοπόρωση

Ταχυκαρδία αρρυθμία

Τριχόπτωση

Τρόμος χεριών

Στη νόσο του Graves' αναπτύσσονται αυτοαντισώματα κατά του υποδοχέα της TSH της μεμβράνης των θυρεοειδικών κυττάρων. Τα αντισώματα αυτά ασκούν διεγερτική δράση, ανάλογη με εκείνη της φυσιολογικής ορμόνης TSH που αυξάνει τη λειτουργία του θυρεοειδούς. Διεγείρουν ανεξέλεγκτα το θυρεοειδή αδένα προς παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών, με αποτέλεσμα τη συνεχή αύξηση της λειτουργίας των θυρεοειδικών κυττάρων και υπερπαραγωγή θυρεοειδικών ορμονών.

Ένας όζος επίσης που υπερλειτουργεί στο θυρεοειδή, λέγετε θερμός όζος ή τοξικό αδένωμα, και μπορεί να προκαλέσει υπερθυρεοειδισμό. Άλλα σπάνια αίτια υπερθυρεοειδισμού είναι αδένωμα της υπόφυσης (αδένας που εντοπίζεται στον εγκέφαλο και ρυθμίζει σε συνεργασία με τον υποθάλαμο τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα) που υπερεκκρίνει TSH. Άλλες πιο σπάνιες αιτίες υπερθυρεοειδισμού αφορούν τη μύλη κύηση, το χοριοκαρκίνωμα, και το μεταστατικό καρκίνωμα του θυρεοειδούς, όπως αναφέρονται στο διπλανό πίνακα.

αιτια υπερθυρεοειδισμου

Νόσος του Graves'

Τοξικό αδένωμα

Τοξική πολυοζώδης βρογχοκήλη

Υπερβολική δόση Τ3 ή/και Τ4

Λήψη μεγάλης ποσότητα ιωδίου

Υποξεία θυρεοειδίτιδα

Αντίσταση στις θυρεοειδικές ορμόνες

Έκτοπος θυρεοειδής

Υπερθυρεοειδική φάση θυρεοειδίτιδας

Χοριοκαρκίνωμα

Μεταστατικός καρκίνος θυρεοειδούς

Η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού είναι η χορήγηση αντιθυρεοειδικών φαρμάκων (μεθιμαζόλη ή προπυλθειουρακίλη) που αναστέλλουν την υπερπαραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών. Σε περίπτωση αδυναμίας ελέγχου της θυρεοειδικής λειτουργίας για μεγάλο διάστημα ή σε περίπτωση υποτροπής συνιστάται η λήψη ραδιενεργού ιωδίου. Σπάνια, αν συνυπάρχουν όζοι ή μεγάλη διόγκωση, τότε η χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδή είναι απαραίτητη.

Η συνειδητοποίηση από γιατρούς και ασθενείς του πόσο συχνά είναι τα προβλήματα θυρεοειδούς αλλά και το πόσο συχνά περνούν απαρατήρητα ή συγχέονται με άλλα ιατρικά προβλήματα αποτελεί πρωταρχικό στόχο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Αμερικανικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας. Οι διαταραχές του θυρεοειδούς είναι συχνότερες από τα καρδιολογικά προβλήματα και το σακχαρώδη διαβήτη.

Έγκαιρη διάγνωση οδηγεί σε αποτελεσματικότερη θεραπεία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read more...

Εγκυμοσύνη και Θυρεοειδής

Εγκυμοσύνη και ΘυρεοειδήςΗ Αμερικανική Εταιρεία Θυρεοειδούς (American Thyroid Association) δημοσίευσε το 2011 τις οδηγίες για τη διάγνωση και αντιμετώπιση της νόσου του θυρεοειδούς κατά την εγκυμοσύνη και μετά τον τοκετό (Guidelines of the American Thyroid Association for the Diagnosis and Management of Thyroid Disease During Pregnancy and Postpartum). Αντίστοιχα, τον Αύγουστο του 2012, και η Αμερικανική Ενδοκρινολογική Εταιρεία (The Endocrine Society) δημοσίευσε τις οδηγίες κλινικής πρακτικής αναφορικά με τη δυσλειτουργία του θυρεοειδούς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό (Management of thyroid dysfunction during pregnancy and postpartum: an Endocrine Society clinical practice guideline).

Οι οδηγίες αυτές έχουν ενσωματωθεί στη κλινική πρακτική που ακολουθείται από την EndoCrine Clinics, όπως αναφέρεται στο άρθρο περί αποδεικτικής ιατρικής.

Η εγκυμοσύνη, ακόμα και σε γυναίκες χωρίς κανένα πρόβλημα θυρεοειδούς, προκαλεί σημαντικές αλλαγές στα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών. Αυτό μπορεί να επηρεάσει την πορεία της εγκυμοσύνης και το αναπτυσσόμενο έμβρυο, καθώς και την υγεία της μητέρας κατά την εγκυμοσύνη και μετά τον τοκετό. Η διάγνωση και αντιμετώπιση των νοσήματα του θυρεοειδούς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης απαιτεί ειδική αντιμετώπιση.

Πολλές μελέτες τα τελευταία 15 χρόνια έδειξαν ότι τα προβλήματα του θυρεοειδούς μπορούν να έχουν αρνητικές επιπτώσεις για τις εγκύους αλλά και για τα κυοφορούμενα έμβρυα αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα και με τη κατάλληλη θεραπεία.

Η δυσλειτουργία του θυρεοειδούς στην εγκυμοσύνη συνδέεται άμεσα με αυξημένη πιθανότητα αποβολής, παλίνδρομο, αποκόλληση του πλακούντα, επίμονους εμέτους(υπερέμεση), αναιμία, πρόωρο τοκετό, υπέρταση, διαταραχές ανάπτυξη του εμβρύου, φυσικές ατέλειες του βρέφους, ελαττωμένη διανοητική ανάπτυξη, αναπτυξιακές και μαθησιακές δυσκολίες στο παιδί που θα γεννηθεί.

Τα συνηθέστερα προβλήματα είναι ο υποθυρεοειδισμός, ο υπερθυρεοειδισμός, η φλεγμονή του θυρεοειδούς (θυρεοειδίτιδα), και οι όζοι του θυρεοειδούς.

 

Επίδραση της εγκυμοσύνης στη λειτουργία του θυρεοειδούς

Φυσιολογικές αλλαγές στην εγκυμοσύνη

Επιπτώσεις που σχετίζονται με το θυρεοειδή

↑ Σφαιρίνης που δεσμεύει τις θυρεοειδικές ορμόνες (TBG)

↑ Ολικής Τ3 και Τ4,↑ παραγωγής Τ4

↑ Όγκου πλάσματος

↑ Συνολικής ποσότητας Τ3 και Τ4, ↑ παραγωγής Τ4, ↑ καρδιακής λειτουργία

↑ Διάσπασης Τ4 στη μήτρα και τον πλακούντα

↑ Παραγωγής Τ4

↑ Χοριακής (hCG) στο πρώτο τρίμηνο

↑ Ελεύθερης Τ4,TSH, ↑ παραγωγής Τ4

↑ Αποβολής ιωδίου στα ούρα

↑ Ανάγκης πρόσληψης ιωδίου

↑ Κατανάλωσης οξυγόνου από την έμβρυο-πλακουντιακή μονάδα, τη μήτρα και την έγκυο

↑ Βασικού μεταβολισμού, ↑ καρδιακής λειτουργίας

Ο υποθυρεοειδισμός κατά την εγκυμοσύνη

Οι έγκυες χρειάζονται μεγαλύτερη ποσότητα ιωδίου για να μπορέσει ο θυρεοειδής να παράγει αρκετές ποσότητες θυρεοειδικών ορμονών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η ημερήσια πρόσληψη ιωδίου από τις τροφές πρέπει να αυξηθεί από 150 σε 250 μικρογραμμάρια. Τροφές πλούσιες σε ιώδιο είναι το ιωδιωμένο αλάτι, τα ψάρια, τα γαλακτοκομικά και το ψωμί.

Ο υποθυρεοειδισμός πρέπει να διορθωθεί πριν ή στα αρχικά στάδια της εγκυμοσύνης. Το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης είναι πολύ σημαντικό για το έμβρυο γιατί σε αυτό το διάστημα γίνεται η οργανογένεση, δηλαδή ο σχηματισμός των διαφόρων οργάνων και κυρίως ο εγκέφαλος. Μετά τις 14 βδομάδες αρχίζει να λειτουργεί πλέον ο θυρεοειδής του εμβρύου.

Η αδυναμία να θεραπευθεί έγκαιρα ο υποθυρεοειδισμός αποτελεί επικίνδυνη κατάσταση γιατί υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για νευρολογικές ατέλειες στο έμβρυο και ελαττωμένη πνευματική ανάπτυξη μετά τη γέννηση.

Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί επίσης να προκαλέσει αναιμία, αποκόλληση του πλακούντα (κατάσταση ιδιαίτερα επικίνδυνη τόσο για τη μητέρα όσο και το έμβρυο), και χαμηλό σωματικό βάρος γέννησης του νεογνού.

Η διάγνωση γίνεται με εξετάσεις αίματος και η θεραπεία είναι η χορήγηση θυροξίνης (Τ4), η οποία αναπληρώνει την ενδογενή ορμόνη Τ4 που παράγεται από το θυρεοειδή. Το χάπι αυτό πρέπει η έγκυος να το παίρνει σε όλη την εγκυμοσύνη και αν χρειάζεται και στη διάρκεια του θηλασμού.

Οι φυσιολογικές τιμές της TSH είναι: πρώτο τρίμηνο 0.1–2.5 mIU/L, δεύτερο τρίμηνο 0.2–3.0 mIU/L, τρίτο τρίμηνο 0.3–3.0 mIU/L.

Η εγκυμοσύνη είναι μια περίοδος που ο οργανισμός χρειάζεται μεγαλύτερη ποσότητα θυρεοειδικών ορμονών για να καλύψει τις ανάγκες της μητέρας και του εμβρύου. Ο θυρεοειδής μιας εγκύου είναι πιθανόν να μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες του πριν και στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνη αλλά όχι στο δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο. Χρειάζεται συνεπώς επανάληψη των εξετάσεων του θυρεοειδούς, αν αυτές ήταν φυσιολογικές στην αρχή, περίπου στον πέμπτο και έκτο μήνα.

Η εξέταση που συνήθως μπορεί να προβλέψει αν μια γυναίκα θα αντιμετωπίσει πρόβλημα θυρεοειδούς στην εγκυμοσύνη είναι το υπερηχογράφημα του θυρεοειδούς πριν από κάθε εγκυμοσύνη. Αν αυτό είναι φυσιολογικό, σπάνια θα υπάρξει πρόβλημα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αν αντίθετα υπάρχουν ευρήματα, τότε σε συνεννόηση με τον ενδοκρινολόγο, θα πρέπει να ξεκινήσει έγκαιρα αγωγή.

Οι έγκυες με υποθυρεοειδισμό που βρίσκονται σε θεραπεία πρέπει να ελέγχονται σε συχνά διαστήματα, κάθε 4 με 6 βδομάδες, για να είναι βέβαιο ότι η έγκυος παίρνει απόλυτα τη σωστή δόση. Ασθενής με υποθυρεοειδισμό σε θεραπεία που έμεινε έγκυος πρέπει να ενημερώσει τον γιατρό της, για να αυξήσει τη δόση του φαρμάκου.

Υποθυρεοειδισμός μπορεί να εκδηλωθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ή και αρκετούς μήνες ύστερα από τον τοκετό. Ο υποθυρεοειδισμός μετά το τοκετό είναι αρκετά συχνός και οφείλεται σε μια φλεγμονή του θυρεοειδούς και ονομάζεται θυρεοειδίτιδα της λοχείας.

Υπερθυρεοειδισμός κατά την εγκυμοσύνη

Ο υπερθυρεοειδισμός κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα τόσο στη μητέρα όσο και στο έμβρυο. Αποβολές, υπέρμετρη αύξηση της πίεσης, πρόωρος τοκετός, καθυστέρηση στην ανάπτυξη του εμβρύου, η εμβρυική ταχυκαρδία και χαμηλό βάρος γέννησης του μωρού είναι μόνο μερικά από αυτά τα προβλήματα.

Ο υπερθυρεοειδισμός χαρακτηρίζεται από μεγάλη αύξηση των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν επίμονους εμέτους (υπερέμεση), ταχυκαρδία, αρρυθμία, απώλεια βάρους, νευρικότητα, δυσανεξία θερμότητας, αύξηση όρεξης, διαταραχές ύπνου, μυϊκή αδυναμία, τρόμο χεριών, αύξηση κενώσεων, εξόφθαλμο και διόγκωση του θυρεοειδούς.

Φυσιολογικά συμπτώματα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι πολλές φορές παρόμοια με τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή για τη σωστή διάγνωση.

Η θεραπεία ξεκινά πάντοτε με χορήγηση αντιθυρεοειδικών φαρμάκων που μπορούν να χορηγηθούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όπως η προπυλθειουρακίλη, αλλά η δόση τους πρέπει να είναι η ελάχιστη δυνατή ώστε τα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών να διατηρούνται στα ανώτερα φυσιολογικά όρια.

Σε περίπτωση που η έγκυος παρουσιάσει αλλεργία στα αντιθυρεοειδικά φάρμακα ή οι δόσεις, που απαιτούνται για τον έλεγχο των συμπτωμάτων είναι πολύ μεγάλες και ενδέχεται να προκαλέσουν βλάβη στο έμβρυο, η χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδή μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση. Το χειρουργείο του θυρεοειδούς στην εγκυμοσύνη πρέπει να γίνεται στο 2ο τρίμηνο, ενέχει όμως κάποιους κινδύνους τόσο για τη μητέρα όσο και το έμβρυο. Η λήψη ραδιενεργού ιωδίου, που αποτελεί συχνή θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού, απαγορεύεται στην εγκυμοσύνη.

Η θυρεοειδίτιδα στις εγκύους

Το 7% των εγκύων θα εμφανίσει το πρώτο χρόνο μετά το τοκετό φλεγμονή στο θυρεοειδή αδένα. Η κατάσταση αυτή αποκαλείται θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό και δεν προκαλεί ιδιαίτερο πόνο ή διόγκωση του θυρεοειδή αδένα. Το αποτέλεσμα της φλεγμονής είναι οι διαταραχές στα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών.

Στα αρχικά στάδια, λόγω της φλεγμονής απελευθερώνονται από τον θυρεοειδή μεγάλες ποσότητες ορμονών στην κυκλοφορία με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού. Αυτό συνήθως διαρκεί μερικές εβδομάδες και μετά η λειτουργία του θυρεοειδούς επιστρέφει στο φυσιολογικό. Στη συνέχεια, σε πολλές γυναίκες ο θυρεοειδής αδένας, λόγω της φλεγμονής, είναι δυνατόν να μην μπορεί να παράγει επαρκείς ποσότητες θυρεοειδικών ορμονών, προκαλώντας παροδικό συνήθως υποθυρεοειδισμό.

Τα σημεία και συμπτώματα τόσο του υπερθυρεοειδισμού όσο και του υποθυρεοειδισμού μπορεί να μην αναγνωρισθούν από τη γυναίκα και μπορεί να αποδοθούν στην αϋπνία, στη νευρικότητα και στην κατάθλιψη της λοχείας.

Η θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό υποχωρεί από μόνη της ύστερα από έναν έως τέσσερις μήνες. Τα συμπτώματα μπορεί να αντιμετωπιστούν με συμπτωματική θεραπεία ή λήψη θυροξίνης.

Ωστόσο, περίπου το 30% των γυναικών που πέρασαν θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό θα αναπτύξουν μόνιμο υποθυρεοειδισμό μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.

Συνιστάται λοιπόν ετήσια αξιολόγηση της λειτουργίας του θυρεοειδούς και κυρίως σε περίπτωση επόμενης εγκυμοσύνης.

Όζοι του θυρεοειδούς

Οι όζοι είναι μικροί όγκοι που αναπτύσσονται μέσα στο θυρεοειδή και είναι κατά 90%-95% καλοήθεις. Ο θυρεοειδής μπορεί να αναπτύξει έναν ή περισσότερους όζους.

Δεν είναι γνωστό το ακριβές αίτιο που προκαλεί την ανάπτυξη των όζων. Η ανάπτυξη όζων στο θυρεοειδή παρατηρείται πιο συχνά σε ανθρώπους που κατάγονται από ορισμένες περιοχές στις οποίες παρατηρούνται αυξημένα προβλήματα θυρεοειδούς και αυξάνεται με την ηλικία.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι εύκολο να αντιληφθούν ότι έχουν όζους. Για να παρατηρήσουν έναν όζο στο θυρεοειδή ή να τον ψηλαφήσουν θα πρέπει να είναι ευαισθητοποιημένοι και ο όζος να έχει μεγαλώσει αρκετά για να φαίνεται στο καθρέφτη ή να μπορεί να ψηλαφηθεί.

Η ψηλάφηση ανιχνεύει ένα πολύ μικρό ποσοστό όζων γιατί για να ψηλαφηθεί ένας όζος πρέπει συνήθως να ξεπεράσει το ένα με δύο εκατοστά.

Η πιο αξιόπιστη μέθοδος ανίχνευσης όζων στο θυρεοειδή είναι το υπερηχογράφημα. Αξιολογείται αν υπάρχει ένας όζος ή περισσότεροι, το μέγεθος, αν ο όζος είναι συμπαγής, κυστικός (περιέχει υγρό) ή μεικτός.

Στη συνέχεια απαιτούνται αιματολογικές εξετάσεις για το προσδιορισμό των επιπέδων των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα όπως και η μέτρηση θυρεοσφαιρίνης, καλσιτονίνης και αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων.

Η σημαντικότερη όμως εξέταση είναι η παρακέντηση με λεπτή βελόνη. Η παρακέντηση είναι πολύ ασφαλής. Είναι ανώδυνος αν πραγματοποιείται από πεπειραμένο γιατρό, οπότε και δεν απαιτείται τοπική αναισθησία. Δεν υπάρχει κανείς κίνδυνος για σοβαρή επιπλοκή όπως τραυματισμός νεύρων, αγγείων, ιστών, ή διασπορά κακοήθων κυττάρων.

Διεθνώς, η ακρίβεια της παρακέντησης είναι πάνω από 95%. Η κυτταρολογική διάγνωση περιλαμβάνει τέσσερις κατηγορίες: καλοήθης (αρνητικός), ύποπτος (απροσδιόριστος), κακοήθης (θετικός), ή ανεπαρκής (μη διαγνωστική).

Η εγκυμοσύνη είναι μια κατάσταση που θέλει προσοχή. Καλοήθεις και κακοήθεις όζοι μεγαλώνουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Όλες οι έγκυες πρέπει να εξετάζονται με υπέρηχο πριν ή στην αρχή κάθε εγκυμοσύνης για ύπαρξη όζου στο θυρεοειδή.

Σε περίπτωση που διαπιστώνονται όζοι πρέπει να αξιολογούνται με εξετάσεις αίματος και αν είναι μεγαλύτεροι από 6-8 χιλιοστά και με παρακέντηση. Η εγκυμοσύνη δεν αποτελεί αντένδειξη για να γίνει παρακέντηση. Όζοι που παρουσιάζονται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχουν αυξημένες πιθανότητες να είναι κακοήθεις.

Αν ο όζος είναι ύποπτος ή κακοήθης πρέπει να χειρουργηθεί, αν είναι καλοήθης συνήθως αντιμετωπίζεται με χορήγηση θυροξίνης. Δεν υπάρχει αντένδειξη λήψης θυροξίνης στη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Στις περισσότερες περιπτώσεις που κρίνεται απαραίτητη η χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδούς, αυτό μπορεί να αναβληθεί για μετά το τέλος της εγκυμοσύνης.

Συστάσεις

Είναι πολύ σημαντικό εάν προγραμματίζετε εγκυμοσύνη ή αντιληφτήκατε ότι είστε έγκυος, να κάνετε έλεγχο του θυρεοειδούς. Ο σωστός έλεγχος περιλαμβάνει υπερηχογράφημα θυρεοειδούς, μέτρηση θυρεοειδικών ορμονών και αντιθυρεοειδικά αντισώματα.

Read more...

ΥΠΟΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΣ

 

υποθυρεοειδισμοσ

Αναιμία

Άπνοια ύπνου, ροχαλητό

Απώλεια μαλλιών

Αύξηση βάρους

Βραδυκαρδία

Βραχνάδα φωνής

Διαταραχές μνήμης

Διαταραχές περιόδου

Διαταραχές προσοχής

Διόγκωση θυρεοειδούς

Δυσκοιλιότητα

Εύθραυστα νύχια

Κόπωση

Μειωμένα αντανακλαστικά

Μελαγχολία

Μυϊκοί πόνοι, κράμπες

Ξηρό δέρμα

Υπογονιμότητα

Υψηλή χοληστερίνη

Χαμηλή θερμοκρασία σώματος

Όταν ο θυρεοειδής δεν παράγει όλες τις ορμόνες που χρειάζεται ο οργανισμός αυτό λέγεται υπολειτουργία του θυρεοειδούς ή υποθυρεοειδισμός. Εάν ο θυρεοειδής παρουσιάζει υποθυρεοειδισμό, το σώμα λειτουργεί πολύ πιο αργά και με πολύ λιγότερη ενέργεια. Η πιο συχνή αιτία υποθυρεοειδισμού είναι η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα Hashimoto. Σε αυτή την περίπτωση ο οργανισμός αντιλαμβάνεται από λάθος ότι πρέπει  να απορρίψει, να αποβάλλει τον θυρεοειδή αδένα, με τον ίδιο τρόπο που θα προσπαθούσε να αποβάλλει ένα μεταμοσχευμένο νεφρό ή μια καρδιά μετά από  μεταμόσχευση. Το αμυντικό ή ανοσολογικό σύστημα του οργανισμού φτιάχνει αντισώματα για να καταπολεμήσει το θυρεοειδή. Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να συνδυάζεται και με άλλα αυτοάνοσα νοσήματα, όπως λεύκη, σακχαρώδη διαβήτη, ερυθηματώδη λύκο, ρευματοειδή αρθρίτιδα, σύνδρομο Sjögren's, νόσο του Crohn, αλωπεκία κ.α.

Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί επίσης να παρουσιαστεί και μετά από άλλες θυρεοειδίτιδες, υπερθυρεοειδισμό, εάν οργανισμός δεν έχει αρκετό ιώδιο για να φτιάξει ο θυρεοειδής τις θυρεοειδικές ορμόνες, μετά από λήψη ραδιενεργού ιωδίου, εάν υπάρχουν προβλήματα υπολειτουργίας της υπόφυσης, μετά τη χρήση κάποιων φαρμάκων ή εάν ο θυρεοειδής έχει αφαιρεθεί χειρουργικά.

Ο υποθυρεοειδισμός χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στη διάγνωση και θεραπεία στην εγκυμοσύνη (βλέπε Εγκυμοσύνη και Θυρεοειδής), στη βρεφική και νηπιακή ηλικία, γιατί μπορεί να επηρεάσει τη σωματική και πνευματική ανάπτυξη του παιδιού.

Τα συμπτώματα που μπορεί κάποιος να αντιληφθεί είναι να αισθάνεται κουρασμένος, άκεφος και χωρίς πολύ ενεργητικότητα, να αισθάνεται ότι μονίμως κρυώνει περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους και ότι μπορεί να βάζει βάρος πολύ πιο εύκολα ή να μην μπορεί να χάσει το λίγο βάρος που θα έπρεπε. Αυτά αναλυτικά αναφέρονται στο διπλανό πίνακα. Ο υποθυρεοειδισμός προκαλεί και ψυχολογικές διαταραχές όπως αδυναμία συγκέντρωσης, γρήγορη πνευματική κόπωση, έλλειψη ενδιαφέροντος στις προσωπικές σχέσεις, ελάττωση σεξουαλικής επιθυμίας, και στους άνδρες διαταραχές στύσης και ελάττωση της ποσότητας και κινητικότητας του σπέρματος.

Η θεραπεία του υποθυρεοειδισμού στις αρχές του 1890 για τους ασθενείς, όπως φαίνεται σε συνταγές εκείνης της εποχής, ήταν “πάρτε μισό μοσχαρίσιο θυρεοειδή, ελαφρά τηγανισμένο και ψιλοκομμένο, με ζελέ σταφύλι μια φορά την εβδομάδα”. Σήμερα, βασίζεται στη χορήγηση χαπιών συνθετικής θυροξίνης (Τ4) υψηλής καθαρότητας. Η δόση της Τ4 πρέπει να χορηγείται με μεγάλη προσοχή και εξαρτάται από την ηλικία, τη μάζα του σώματός, αν παίρνει κανείς και άλλα φάρμακα, και αν υπάρχουν και άλλες επιπρόσθετες ασθένειες εκτός από τον υποθυρεοειδισμό. Συνήθως, μια δόση Τ4 σε 1 με 2 μικρογραμμάρια ανά χιλιόγραμμο βάρους αρκεί για να υποκαταστήσει τις ανάγκες του οργανισμού σε θυρεοειδικές ορμόνες. Λήψη Τ3 σπάνια απαιτείται γιατί ο φυσιολογικός θυρεοειδής παράγει κυρίως θυροξίνη και η περισσότερη Τ3 στον οργανισμό παράγεται κυρίως στο συκώτι όπως και σε άλλα όργανα από την αφαίρεση ενός ατόμου ιωδίου από την Τ4. Έτσι, χορηγούμε Τ4 και αφήνουμε το σώμα να παράγει φυσιολογικά όση Τ3 χρειάζεται.

Εάν η δόση της Τ4 δεν επαρκεί ή αν κάποιος συχνά ξεχνάει  να τη πάρει θα συνεχιστεί ο υποθυρεοειδισμός. Ακόμα κι αν ο υποθυρεοειδισμός είναι τόσο ήπιος, ώστε να μη προκαλεί έντονα συμπτώματα ίσως αναπτυχτεί σε μεγαλύτερα άτομα υπέρταση, αύξηση της χοληστερίνης, και καρδιακή ανεπάρκεια.

Αν η δοσολογία της Τ4 είναι υψηλή, θα έχει σαν αποτέλεσμα η θεραπεία του υποθυρεοειδισμού να καταλήξει σε φαρμακευτικό υπερθυρεοειδισμό.  Ακόμα και αν είναι μικρού βαθμού μπορεί να παρουσιαστεί στεφανιαία νόσος, καρδιακές αρρυθμίες, κολπική μαρμαρυγή, μυϊκή ατροφία και οστεοπόρωση, δηλαδή απώλεια ασβεστίου από τα οστά.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η απορρόφηση, ο μεταβολισμός και η βιοδιαθεσιμότητα της θυροξίνης επηρεάζεται από τη λήψη τροφής, πολλών και διαφόρων φαρμάκων, ακόμη και βιταμινών, σιδήρου και ασβεστίου. Πρέπει να ακολουθούμε με συνέπεια τις οδηγίες λήψης θυροξίνης.

Read more...

ΟΔΗΓΙΕΣ ΛΗΨΗΣ ΘΥΡΟΞΙΝΗΣ

 

  1. T4 pillsΗ καθημερινή δόση της θυροξίνης θα πρέπει να λαμβάνεται με άδειο στομάχι, συνήθως 10’ με 20’ πριν το πρωινό γεύμα διότι έτσι διευκολύνεται η απορρόφησή της.
  2. Μην λαμβάνετε την ίδια στιγμή και άλλα φάρμακα γιατί μπορεί να δρουν ανασταλτικά για την απορρόφηση της θυροξίνης, όπως σίδηρος, βιταμίνες, ασβέστιο, ιχνοστοιχεία ή και άλλα φάρμακα. Λήψη σιδήρου επιτρέπεται μόνο τουλάχιστον 4ώρες μετά την λήψη της θυροξίνης.
  3. Λαμβάνετε συνήθως την καθημερινή δόση θυροξίνης μόλις ξυπνήσετε το πρωί. Εάν μία δόση ξεχαστεί, τότε μπορεί να προστεθεί κατά την διάρκεια της ημέρας, πάλι με άδειο στομάχι ή να προστεθεί στην επόμενη μέρα παίρνοντας το πρωί διπλή δόση.
  4. Οι λειτουργίες του θυρεοειδούς και η δόση της θυροξίνης, ανάλογα με το υποκείμενο πρόβλημα, θα πρέπει να ελέγχονται κάθε 6 μήνες με 1 χρόνο, επειδή οι ανάγκες του οργανισμού σε θυρεοειδικές ορμόνες αλλάζουν με τον χρόνο, το βάρος, την λήψη άλλων φαρμάκων και από διάφορους άλλους παράγοντες.
  5. Εάν υπάρξει εγκυμοσύνη, θα πρέπει να ελέγχεται ο θυρεοειδής από την αρχή της. Ο έλεγχος θα πρέπει να είναι συχνός γιατί ενδείκνυται να χρειαστεί αύξηση της δόσης κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, λόγω των ορμονικών μεταβολών της εγκυμοσύνης. Μετά το τέλος της εγκυμοσύνης η δόση θα πρέπει πάλι να επιστρέψει συνήθως στην αρχική, αυτή της προ της εγκυμοσύνης.
  6. Η χορήγηση θεραπείας με φάρμακα για την υψηλή χοληστερίνη, αντιεπιληπτικά, αντιφυματικά, καρδιολογικά, άλλες ορμόνες, κορτιζόνη, οιστρογόνα ή άλλα φάρμακα στην κλιμακτήριο και η χρήση αντισυλληπτικών δισκίων, χρειάζεται παρακολούθηση για την ρύθμιση της δόσης της θυροξίνης για μερικούς μήνες.
  7. Λήψη αίματος για τον προσδιορισμό των επιπέδων θυρεοειδικών ορμονών πρέπει να γίνεται ή πρωί, προ της λήψεως της καθημερινής δόσης, ή τουλάχιστον 4ώρες μετά την λήψη θυροξίνης.
  8. Απαγορεύεται η αλλαγή της δόσης ή η διακοπή της θεραπείας χωρίς προηγούμενη συνεννόηση.
  9. Η θυροξίνη πρέπει να φυλάσσεται σε ξηρό και σκοτεινό περιβάλλον και σε θερμοκρασία δωματίου. Σε περίπτωση λήξης του φαρμάκου είναι απαραίτητη η αντικατάστασή του.
  10. Σε περίπτωση ανάγκης επικοινωνήστε αμέσως μαζί μας  210 74 85 500 ή στο 6940- 609000.
Read more...
Subscribe to this RSS feed